Wakacyjni mistrzowie, czyli co pobiło moje serce wręcz śpiewająco.

Hej, ludziska, dawno nie pisałam, ale to z powodu braku motywacji. Mam prowadzić bloga dla zaledwie jednej osoby, która czyta te moje wypociny? Taa, jasne. No, w każdym razie zebrałam się jakoś, bo mi się nudziło, i piszę teraz o siedmiu zespołach, które trafiły do mnie najbardziej w czasie wakacyjnych wędrówek po świecie muzyki.

7) Silversun Pickups

Rozwodziłam się o nich w jednej, oddzielnej notce, która miała na celu podsumowanie ich całego dorobku muzycznego. Trochę za słabo oceniłam ich pierwszą i ostatnią płytę, jednak po kilku odtworzeniach dostrzegam w nich prawdziwy potencjał i dobry materiał. Pokochałam te piosenki, które wcześniej były dla mnie bez życia, więc uprzedzam, że trzeba poświęcić temu trochę więcej czasu. Nie pożałujecie!

6) Mötley Crüe

Okej, wzięłam się za nich z koleżanką, ot tak, z ciekawości, co to za kapela, która miała na pieńku ze słynnymi Guns N' Roses. Muzyka naprawdę dobra, choć sami ci kolesie wyglądają nieco jak transwestyci (przepraszam, jeśli kogoś obraziłam tymi słowami, to tylko moje luźne spostrzeżenie). Muzyka, moim zdaniem, brzmi, jakby była niedopracowana i surowa, chociaż myślę, że chłopaki włożyli sporo pracy, by brzmiała właśnie w ten, a nie inny sposób. Według mnie piosenki dają kopa, bo są energiczne i naładowana entuzjazmem i zaangażowaniem. Żadnego smęcenia, czyste szaleństwo. 

5) The Cult

O tym zespole też pisałam osobną notkę, więc długo mówić nie będę: głos Iana wymiata, a muzyka - dopracowana w każdym szczególe. Choice Of Weapon (najnowsza płyta) + Love to moi absolutni faworyci, ale poza tym panowie dorobili się naprawdę wyśmienitej muzyki. 

4) The Killers

Ach, jakże jestem zła, że nie dane było mi ich zobaczyć w tym roku na Coke Live Music Festival. Był ktoś? Hej, jeśli nie znacie ich muzyki, to radzę jak najprędzej się za nią zabrać, bo goście rządzą! Głęboki wokal i idealnie dopasowana linia melodyjna - dla mnie bomba! Oni też dają sporo energii, a przy okazji mają parę mocniejszych kawałków. Dwie pierwsze płyty są dla mnie perfekcyjne, najnowsza natomiast odrobinę gorsza i mniej porywająca, ale, hej, zawsze mogą dopaść nas gorsze dni, nie?

3) Sex Pistols

Ach, absolutny klasyk, kto by o nich nie słyszał? Przyznaję - muzyka oryginalna, specyficzna, ale za to jaka wyjątkowa! Jak to moja kumpela stwierdziła - kiedy pierwszy raz odtworzyła SP, pomyślała, że ktoś usunął wokal i podłożył swój głos. Nie, naprawdę, tak śpiewał wokalista grupy - Johnny Rotten - ale oznajmiam wszem i wobec, że DA SIĘ PRZYZWYCZAIĆ, poważnie. Jasne, z samego początku człowiek jest zaszokowany tą muzyką i może nawet dać sobie z nią spokój, jak ja na przykład, ale wróciłam do tego, tak? Piosenki zapadły mi w pamięć i, jejku, jeszcze nigdy nie słyszałam czegoś tak energicznego i... świeżego. Inspirujące, powaga, radzę sięgnąć po ten niewątpliwie inny klasyk. 

2) Three Days Grace

Zasługa kochanej Fresy, że zaczęłam słuchać tego zespołu. Kojarzycie może film Szansa Na Sukces z Hilary Duff? Film zaczyna się bowiem od koncertu tej kapeli, a potem, cóż, wszystko idzie coraz gorzej. W każdym razie... Błagam, jeśli chcecie poznać trochę ich muzyki, nie zaczynajcie od pierwszych płyt. Z czystym sumieniem mogę Wam powiedzieć, że nie jest to zbyt dobre czy ambitne, chociaż sama żałuję, że nie jest inaczej. Moim sercem zawładnął raczej krążek One X, a zaraz po nim Life Starts Now. Dopiero po tym możecie, o ile będziecie jeszcze chcieli, zabrać się za pozostałą twórczość kapeli. No i przypominam o nowym krążku chłopaków, który nadchodzi już niedługo!

1) Van Halen

Nadchodzą lepsze czasy, zaraz później gorsze. Nie wiem, jak podchodzą do tego krytycy, ja natomiast mówię tak: idealny debiut, cudowna płyta z '78 i wspaniałe brzmienie - to właśnie zapewniło takie wybicie się kapeli. Dalsze krążki? Słabsze, ale ujdą w tłoku. Dochodzę do Diver Down i na mojej twarzy znów pojawia się szeroki uśmiech z powodu wybitnego krążka. To właśnie moje dwie ulubione płyty w dorobku Van Halen, chociaż nie mówię, że nie zmienię zdania - zespół ma aż 11 płyt (a właściwie 12 , licząc tę, która wyszła w tym roku!), które ciężko ogarnąć w jeden wieczór. Jedno jest pewne - pokochałam ich muzykę i nie mogę się doczekać, aż przesłucham ich najnowsze dzieło. Pełną relację znajdziecie na blogu, rzecz jasna.

Klucz do katastrofy, czyli jak stworzyć genialny zespół i poprowadzić go do upadku.

Dobra, zastanawiacie się pewnie, co ma znaczyć tytuł posta. Otóż nasza kochana Fresa, której, nawiasem mówiąc, zawdzięczacie ten wspaniały wygląd bloga, bo sama jestem zbyt wielką pierdołą, by zrobić coś choćby w podobie ładnego, zwróciła dziś moją uwagę na problem, nad którym zastanawiało się pewnie już wielu z Was.
Od czego zależy sukces zespołu czy kapeli, jak to niektórzy wolą mówić? Jejku, jakby się nad tym zastanowić, istnieje wiele czynników, nie? Spójrzmy na taki zespół, który jest znany nam wszystkim - Guns N' Roses. Chyba bowiem tylko typowi ignoranci będą twierdzić, że Gunsi nadal trwają; ci, którzy wiedzą, jak jest naprawdę, powiedzą, że to solowy projekt Axla, c'nie?
W każdym razie: można się spierać, w którym momencie zespół rozpadł się tak naprawdę. Wiadomo przecież nie od dziś, że oryginalny skład to: Axl, Slash, Izzy, Duff i Steven. Czy można mówić o rozbiciu zespołu po wyrzuceniu Stevena, który odrobinę za daleko posunął się w ćpaniu? Wielu jednak uważa, że Matta Soruma, który zastąpił perkusistę, można zaliczać do oryginalnych członków, gdyż Adler nie był z zespołem zbyt długo. Jeśli jednak mamy być uczciwi - zespół tworzyła ta piątka, a Sorum doszedł znacznie później, tak jakby wygryzając jednego z 'oryginalnych'.
Jak na razie wszystko jest normalnie - zdaję sobie przecież sprawę z tego, że wiele kapel wywalało członków zespołu z powodu różnych uzależnień, których nie mogli się pozbyć. Cóż, okrutne, ale prawdziwe - taka była wtedy rzeczywistość. No i nie tylko wtedy, dzisiaj też można spotkać się z takimi przypadkami. Dodajmy jeszcze fakt, że nie było dla nich zbyt przyjemnie po wywaleniu Adlera, gdyż nasz mały kolega zaczął spory i niemiłe przygody w sądzie, winiąc swoich byłych przyjaciół o wciągnięcie go w nawyk ćpania, po czym wyrzucenie z zespołu. Tu nie dziwię się chłopakom za niepochlebne wypowiedzi o Stevenie, bo chociaż kocham go za to, jakim był perkusistą i człowiekiem, odrobinę przegiął. Jak powiedział sam Slash: czekali na niego rok, by doprowadził się do porządku i zdołał wyjść z uzależnienia, jednak wszystkie odwyki przerywał, myśląc, że jest prawdziwą gwiazdą rock'n'rolla. W tym momencie naprawdę szkoda mi perkusisty, bo, cóż, wiadomo, że żyli na krawędzi i niestety chłopak trochę zbyt bardzo się w to wciągnął i nie potrafił przyjąć pomocy. Naprawdę smutne zakończenie wspaniałej przygody, którą był dla niego ten zespół i przyjaźń z pozostałymi Gunsami. Mimo to cieszę się, że po tylu latach odnowili kontakty i znowu się przyjaźnią. : )
W międzyczasie dochodzi kolejna rzecz - pieniądze. Tak, chłopaki podpisali kontrakt z wytwórnią Geffen Records i dostali naprawdę sporą zaliczkę, każdy z nich bez wyjątku, której większą część wydali na... tak, na tatuaże i trochę nowych ciuchów. Można by pomyśleć, że kasa zniszczyła odrobinę ich dotychczasowe życie, bo przecież wcześniej żyli na ulicy i często nie mieli nawet co jeść. Nagle dostali trochę pieniędzy i w końcu mogli pozwolić sobie na wszystko. Wydali Appetite For Destruction i powyprowadzali się do swoich własnych mieszkań, apartamentów czy czegoś tam jeszcze i ich wspólne życie się skończyło. Myślę, że od tamtej pory już nie było tak samo jak wcześniej.
Kolejnym czynnikiem według mnie było nastawienie Axla i jego psychoza maniakalno - depresyjna. Głupcem byłby ktoś, kto powiedziałby, że to nieprawda, i że Rudy wcale nie miał w tym żadnego udziału. Prawda jednak jest jaka jest - chłopak miał swoje humory, często groził odejściem, urządzał sceny w najmniej odpowiednich momentach, no i na końcu zaczął gwiazdorzyć tak, że nawet jego kumple mieli go dosyć. Nie pojawiał się na próbach, przy nagrywaniu płyty, często znikał bez żadnej zapowiedzi i robił wielkie halo z byle czego. Jego wybuchowy temperament był nieprzewidywalny - wielu ludzi już po pewnym czasie miałoby dosyć i dałoby spokój, jednak Gunsi jakoś to wytrzymali i było dobrze... póki co.
Zmierzamy już do samego końca opowieści, kiedy to nastąpiła pewna zmiana w ich karierze. Cóż, właśnie na to słowo powinniśmy zwrócić swoją największą uwagę. Kariera? Jaka kariera? Mówimy o zespole, który zaczynał w parszywych klubach, do których przychodziło może kilka osób. Ile razy było tak, że grali przy praktycznie zerowej publice? Ile razy było tak, że zostawali wybuczeni i wywaleni, często nie dostawali zapłaty, bo właściwie dla nikogo się nie liczyli? No i w końcu ile wysiłku musieli włożyć, by ktoś w ogóle ich słuchał? Owszem, zawsze zaczyna się od zera, jestem tego świadoma, jednak... czy nie jest tak, że byli jedną z niewielu kapel, które wybiły się tak na poważnie? O których słuch nie zaginął po kilku miesiącach, latach? Cóż, zostali ponadczasowi.
Wiecie, do czego zmierzam? Wielki rozgłos nie jest dobrą sprawą dla takiej kapeli. A już szczególnie wiedział o tym gitarzysta Gunsów - Izzy Stradlin, który szybko to zrozumiał i odszedł, póki to zabrnęło za daleko. Miał dosyć rozgłosu, jasne, to zrozumiałe, próbował być niewidzialny. Kiedy zespół wszedł na wyższy poziom i zaczął być rozpoznawany, a faceci zaczęli używać prywatnych samolotów, wozić ze sobą śmieszne chórki, zatrudniać 76476867 ludzi, którzy byli właściwie po nic, to z góry było skazane na katastrofę. Jedynie Izzy miał dosyć rozumu w głowie, by wziąć nogi za pas i uciec jak najdalej od tego całego zamieszania. Brawo dla niego, poważnie.

Podobno Axl błagał go o wybaczenie i powrót do kapeli - jeśli to prawda, wcale bym mu się nie dziwiła. Izzy był wielką częścią zespołu - stworzył sporo piosenek, dużo komponował i nadawał tej kapeli pewego unikatowego kształtu. Po jego odejściu wszystko się posypało - tym razem już całkowicie. Powoli zaczęli odchodzić pozostali członkowie Gunsów, a został jedynie ten, który, o ironio losu, najczęściej groził odejściem. Axl ponarzekał trochę na swoich byłych kumpli, jednak wiadome, że kierowała nim gorycz, spowodowana opuszczeniem przez kompanów, którzy, można by tak pomyśleć, będą jeszcze na długi czas. Mamy rok 2012 i Rudy przejął nową taktykę - chwalić swoich obecnych członków zespołu i udawać, jakby tamci wcześniejsi nie istnieli, że nic go nie obchodzą początki zespołu i ludzie, którym naprawdę sporo zawdzięcza.

Tymczasem pozostali ułożyli się całkiem dobrze - wystarczy tylko spojrzeć na ich projekty typu: Adler's Appetite, Duff McKagan's Loaded, Slash's Snakepit, Velvet Revolver (w którym zebrał się Duff, Slash i Matt jednocześnie :D) czy Slash Featuring Myles Kennedy and The Conspirators (dłuższej nazwy się nie dało?).
Cóż, jedyne, co mam do powiedzenia na koniec to to, że podziwiam ich wszystkich, każdego z osobna, choć Axl jest u mnie długotrwale na czarnej liście. Oczywiście życzę mu jak najlepiej i mam nadzieję, że nie potraktuje swoich obecnych kumpli podobnie jak tych starych. Mam nadzieję, że oni wszyscy zrobią w swoim życiu jeszcze coś niesamowitego i że ułoży im się jak najlepiej.

Tymczasem gratuluję zespołom, które zdobyły receptę na sukces, np. The Rolling Stones czy Aerosmith, które wytrwały już bardzo długie lata. Trzymam kciuki za to, by pozostałe kapele brały z nich przykład i dbały o to, co jest tak naprawdę ważne. ; )
Piszcie, co Wy myślicie na ten temat. ;3

No More Sorrow.

Ach, dzień minął szybko i ciekawie. Tak, poznałam kawałek nowej klasy. Tak, było całkiem przyjemnie. I w końcu tak, są to naprawdę mili ludzie. Ale... czegoś mi jednak brakowało. Rozumiem, może chodzi tylko o to, że to było pierwsze spotkanie i wszyscy czuliśmy się lekko niezręcznie, ale nie sądzę, by to było przyczyną moich negatywnych odczuć. Myślę, że chodzi raczej o to, że robię kolejny krok w moim życiu i cholernie się tego boję.
Nawet nie zauważyłam, kiedy się tak zmieniłam. Uwielbiałam nowości w życiu. Właśnie wtedy odkryłam, że nie wszystko jest wesołe czy kolorowe - rodzice nie są idealni, przyjaciele potrafią zawieść, a ludzie, na których wcześniej nie zwracało się uwagi, potrafią wyciągnąć Cię z czarnej otchłani. Przeżyłam pierwszą miłość i uświadomiłam sobie, że takie uczucie ssie, a muzyka potrafi leczyć rany. Narodziłam się na nowo i zrozumiałam, co jest dla mnie naprawdę ważne - przyjaciele, rodzina, pomaganie innym ludziom i robienie w życiu tego, co się kocha. Dorosłam i mam świadomość tego, że to nie tylko otoczenie, w którym żyję, przyczyniło się do tych zmian; chodzi również o przeżycia i nowe doświadczenia, których zaznałam.
Teraz jednak zastanawiam się - czemu musiało to nastąpić tak szybko? Pamiętam pierwszą klasę gimnazjum i tego, jaka byłam wtedy, a jaka stałam się przez te kilka następnych lat. Wtedy potrafiłam śmiać się z byle czego i życie było beztroskie, natomiast teraz... cóż, teraz wiem, jak jest naprawdę, i mimo że wszystko jest ze mną na co dzień w porządku, są takie chwile, że naprawdę żałuję tego, jaka się stałam. Masz mnóstwo czasu na dorastanie, krzyczy coś we mnie. Mam, zgadzam się, ale co z tego? Co z tego, skoro to już się stało? Nadal potrafię śmiać się do siebie, ale do wszystkiego podchodzę z większą już rezerwą.
Weźmy na przykład dzisiejszy dzień: gdyby wszystko było jak dawniej, zwróciłabym na siebie uwagę tłumu i znalazłabym nowych przyjaciół. Byłam kiedyś strasznie otwarta. Na nowych ludzi, nowe sytuacje, nowe zachowania i wiele innych rzeczy. Dziś siedziałam tam jak na kazaniu z jedną tylko myślą: Nie chcę integrować się z tymi ludźmi. Nie chcę ich nawet dopuszczać do siebie. Nie chcę, by stawali się moimi przyjaciółmi. To tak, jakbym próbowała wymazać z pamięci, to co już osiągnęłam, z kim tak naprawdę czuję się dobrze i kto naprawdę zasługuje na specjalne miejsce w moim sercu.    
Czuję, jakby ważna cząstka mnie odeszła na zawsze. I nie podoba mi się to, serio. Mam dzisiaj kiepski dzień, owszem, ale nie chcę Wam narzekać. Tak jakoś naszło mnie na te refleksje i nie miałam co z nimi zrobić. Jeśli będziecie mądrzy, to po prostu nie doczytacie tego do końca i życie jakoś będzie lecieć dalej.
Zapamiętajcie tylko jedno: skorzystajcie ze swojego życia jak najlepiej umiecie, żeby później nie obudzić się w ostatniej chwili i nie żałować niektórych rzeczy. Ja najchętniej cofnęłabym czas i zmieniła niektóre swoje decyzje.
Decyzje, które całkowicie odmieniłyby moje życie...

Separate, sifting through the wreckage
I can't concentrate, searching for a message
In the fear and pain, broken down and waiting
For the chance to feel alive

Now in my remains
Are promises that never came
Set the silence free
To wash away the worst of me

Silversun Pickups, bitches!

Okeej, w końcu przesłuchałam sobie nową płytę Silversun Pickups i jak na razie bez większego szału, ale zobaczymy później. Dobre płyty z reguły mają tak, że zyskują dopiero przy którymś tam przesłuchaniu. Więcej - dobre płyty to takie, w których piosenkach można na nowo odkrywać różne rzeczy. Z tym, że są one bardziej złożone, dlatego trudno ogarnąć je przy pierwszym razie i dlatego wydaje nam się, że się nam nie podobają. To jest właśnie logika dobrych albumów - mam więc nadzieję, że tak będzie i z Neck Of The Woods.
Płyta w sumie dobra, porównując z pierwszą - Carnavas. Jeśliby tak na to spojrzeć, Swoon było skokiem milowym od czasów pierwszej płyty. Powiem więcej - jest to coś z rodzaju 30 Seconds To Mars. Pierwszą płytę nagrali kiepską, ale za to już kolejna była czymś niezwykłym. Przygodę z Silversun Pickups zaczęłam od Swoon i chyba tylko dlatego ich pokochałam. Gdybym zaczęła od pierwszej, z pewnością szybko bym się z nią rozstała. W każdym razie to bardzo dobrze, kiedy zespół się rozwija i to widać po muzyce, którą nagrywa i która się zmienia z upływem czasu.
Jak na razie myślę, że Swoon była bardziej żywiołowa i emocjonalna, chociaż na Neck Of The Woods emocji też nie brakuje. Brakuje mi jednak tej pewnej spójności utworów, która z całą pewnością była na poprzednim albumie. Przesłuchałam płytę parę razy i do tej pory jej nie ogarnęłam, co świadczy o złożoności utworów, jak dla mnie dobrze.
Hm, nie wiem, co jeszcze mogę powiedzieć. Zbyt wielu różnic nie widzę, zespół nie wchodzi na jakieś nowe wyżyny i nie zmienia za bardzo klimatu. Moim numerem 1 zostanie chyba jednak Swoon, chociaż daję sobie trochę czasu, by móc zapoznać się z tą nową trochę bardziej.
Ach, jeszcze jedno! Bo zdaję sobie, kurde, sprawę z tego, że niewiele osób w Polsce zna ten zespół. Dlatego gorąco polecam. Ja ich poznałam, bo jedna piosenka znalazła się w Pamiętnikach Wampirów, teraz nawet nie pamiętam tytułu. Kawałek mi się spodobał i nie wiem czemu, ale ściągnęłam wtedy właśnie Swoon. Jak na pierwszy raz muzyka może się wydać trochę, hm, depresyjna czy nudna, ale zapewniam, że warta przesłuchania! Sporo mocy i uczuć, jest moc ;3
Udało się wynegocjować z dziewczynami film, na który idziemy do kina. Czuję, że MAGIC MIKE ZAWŁADNIE NASZYMI SERCAMI, mwahaha. :D

Lista najpiękniejszych kobiet świata wg Kamci. ;3

Hej, ludzie. ;3 Strasznie dziś gorąco, nie idzie wytrzymać. Ach, ironia losu - później się będzie narzekało, że jest za zimno i tęskni się za latem.
Już długo zastanawiałam się nad tym, jakie kobiety mają powodzenie w dzisiejszym showbiznesie. Myślę, że uroda to największy czynnik wpływający na popularność i pozycję w mediach. Zebrałam kilkanaście urodziwych kobiet, które uważam za najpiękniejsze i ułożyłam mniej więcej w kolejności typu 'od najbrzydszej do najpiękniejszej'. Cóż, słowo 'najbrzydsza' niezbyt pasuje do sytuacji, zważywszy na to, że lista określa Najpiękniejsze Kobiety, ale nieważne. Wiadomo, o co chodzi. Chciałabym, żebyście pisali w komentarzach, czy zgadzacie się z moim osądem i podawali własne kandydatki, bo z całą pewnością o kimś zapomniałam.
Huehue, niedługo stworzę też listę facetów (ale jak, skoro od groma jest megaaaa przystojnych?! :<), więc czekajcie. Uwielbiam tworzyć listy. :D
Okej, zaczynamy:

Najpiękniejsze kobiety świata

 

20) Hilary Duff

Mimo że często wyglądała jak słodki pulpecik i miała sporych rozmiarów ręce, nadal wydaje mi się ładna. Według mnie ma śliczną twarzyczkę, a chyba to jest najważniejsze. Jest moją idolką z dzieciństwa i uważam, że dobrze wygląda zarówno w blond, jak i w ciemnych włosach – z tym, że w tych drugich nie wygląda już tak słodko, a raczej drapieżnie i seksownie. I, muszę to przyznać, jej ewolucja od czasów „Lizzie McGuire” jest czymś wielkim i myślę, że wiek dodał jej uroku.

 

19) Emma Roberts

Zabawne, że znalazła się na tej liście ze swoją ciocią Julią. W sumie to nie zabawne, tylko prawdziwe – najwidoczniej geny w tej rodzinie są jakieś cudowne. Dziewczyna jest młoda i ma niesamowitą urodę – prawie we wszystkim wygląda prześlicznie!

 

18) Mandy Moore

Wiele jest filmów, w których wygląda świetnie, ale moją uwagę przykuła w „A właśnie, że tak!”. Jest seksowna i to zapewnia jej powodzenie w show biznesie. Oby tak dalej!

 

17) Mila Kunis

Chociaż jej głos mnie irytuje, na wygląd nie można ponarzekać. Aktorka prezentuje się znakomicie!

16) Rachel Bilson 

Nie znam jej wprawdzie zbyt bardzo, niewiele filmów z nią widziałam, mimo to zachwyca mnie wszędzie, gdzie się pojawia. Zasługuje na wejście do listy najpiękniejszych kobiet świata. 

 

 15) Julia Roberts

Ach, uśmiech tej kobiety jest nieziemski! Przyznajcie – usta jedyne w swoim rodzaju, coś w stylu wizytówki Julii. Ponadto piękne, rude fale i hipnotyzujące spojrzenie – bije od niej pewnego rodzaju energia i moc, która całkowicie mnie urzeka.

 

14) Vanessa Hudgens

Chyba wystarczy, że powiem jedno słowo: włosy. Cóż, przynajmniej te przed ścięciem. Nie wiem, jak wygląda teraz, ale za czasów Efrona prezentowała się nieziemsko. W „High School Musical” trochę dziecinnie i w ogóle, ale w końcu zrobiła się z niej prawdziwa kobieta (i nie musi tak się starać, żeby to udowodnić, jak to robią co poniektóre panienki. I wcale nie patrzę tutaj znacząco na Miley Cyrus…). Naprawdę wiele dziewczyn może jej pozazdrościć!

13) Victoria Justice

Musiałam wrzucić ją na listę, bo czułabym się źle, gdybym ją pominęła – kolejna gwiazdeczka młodego pokolenia, ale za to jaka ładna! Wyglądem przypomina czasami samą Ninę Dobrev, ale jednak są pomiędzy nimi pewne różnice. Victorię zobaczyłam pierwszy raz w „Zoey 101”, ale od tego serialu minęło już trochę czasu i Victoria wygląda znacznie lepiej. No, powiedzcie, jak miałam nie wcisnąć jej na tę listę?!

 

12) Keira Knightley

Keira Knightley, głównie znana z roli Elizabeth w „Piratach z Karaibów”, jest drobnej budowy kobietą, z delikatną buzią i wąskimi usteczkami. Ślicznie wygląda zarówno w długich, jak i krótkich włosach, w odcieniach ciemniejszych, a także jaśniejszych. Mój kuzyn stwierdził, że „niezła z niej dupa” i „każdy chciałby mieć taką panną”, a to już chyba o czymś świadczy, nie? 

11) Cassie Steele

Widziałam, jak ewoluowała stopniowo w serialu „Degrassi – nowe pokolenie” i muszę przyznać, że nieźle jej to wyszło. Uwielbiam jej dołeczki w policzkach, kiedy się uśmiecha i wygląd prawdziwej buntowniczki. Wygląda niesamowicie drapieżnie, kiedy tylko się o to postara, a takie dziewczyny zawsze zwracają na siebie uwagę.

 

 10) Ashley Greene

Chociaż w „Zmierzchu” wygląda nieszczególnie, w swojej własnej skórze prezentuje się cudownie! Na każdym zdjęciu, które widzę, jest po prostu piękną kobietą z ładną sylwetką, długimi, ciemnymi włosami i idealną buźką. Jackson Rathbone (Jasper) miał wielkiego farta, trafiając na taką partnerkę!

9) Anne Hathaway

Wszyscy narzekają na jej wielki nos, ale ja, chociaż przesadnie wyczulona na tę właśnie część ciała, uważam, że źle nie jest. Uroda aktorki niezmiernie mi się podoba i mogę zachwycać się wszystkimi jej zdjęciami – no, oprócz tych z „Alicji w Krainie Czarów”, gdzie wygląda raczej… śmiesznie. Ale aktorstwo wymaga poświęceń, nie? Ważne, że na co dzień aktorka prezentuje wysoki poziom i oby tak dalej! 

8) Dianna Agron

Młoda, ale ma w sobie tyle uroku, że z pewnością onieśmiela. Jest dziewczęca i ma delikatny typ urody, a na słodkiej buzi zawsze pojawia się czarujący uśmiech. Dodatkowo puszyste blond włosy, które zawsze wiąże w ciekawe fryzury, nigdy nie przesadzając i za każdym razem wyglądając doskonale. Ach, która dziewczyna nie chciałaby tak wyglądać?

 

 

7) Candice Accola

Aktorka z „Pamiętników Wampirów”, zawsze pomocna i pełna życia Caroline Forbes. Cóż, chyba właśnie to urzeka mnie w niej najbardziej – bijąca z niej energia i radość z życia. Uśmiech jest nieodłącznym elementem jej urody i jakoś nie potrafię wyobrazić sobie jej poważnej. Ponadto piękne blond fale i słodka buzia czynią z niej piękną, beztroską dziewczynę, która wygląda trochę nawet jak Barbie. Ci, którzy nie lubią takich słodkich typów, z pewnością nie pokochają też Candice, lecz moim sercem ta dziewczyna już zawładnęła!

 

6) Sara Carbonero

Seksowna dziewczyna seksownego bramkarza – Ikera Casillasa. Pani prezenter telewizyjna, która, jestem tego pewna, przyciąga do ekranów wiele nowych twarzy, głównie męskich. Hiszpańska piękność, zawsze wygląda idealnie; nie dziwo, że ktoś tak utalentowany i sławny jak Casillas wybrał właśnie ją.

 5) Stephanie Seymour

Kobieta Axla z czasów „November Rain” i „Don’t Cry”. Jest wszystkim, co według mnie najlepsze w dziewczynie – jest kobieca, seksowna, ma ładne kości szczęki, hipnotyzujące spojrzenie i puszyste, zadbane włosy. Ma urodę, której już się niestety nie widuje w dzisiejszych czasach, a szkoda, bo uważam ją za pewnego rodzaju skarb.

4) Phoebe Tonkin

Pamiętacie, kiedy ta młoda dziewczyna zaczynała swoją przygodę z serialem „H2O – wystarczy kropla”? Ja pamiętam  - i nie byłam zbytnio zachwycona jej postacią. Drugi sezon przyniósł wiele pozytywnych zmian, byśmy po kilku latach mogli zachwycać się pięknem aktorki. Modelką też jest, co doskonale rozumiem – wyrosła na seksowną i urodziwą kobietę, której inne modelki mogą tylko zazdrościć!

3) Nina Dobrev

Bułgarska piękność, która według mnie za każdym razem dostaje zbyt niskie miejsce w takich rankingach. Można by powiedzieć, że Amerykanie są zbyt zapatrzeni w siebie i nie doceniają urody Niny, ale nie mnie to osądzać. Aktora, głównie znana z roli Eleny Gilbert w „Pamiętnikach Wampirów”, ma śliczną twarzyczkę i jeszcze piękniejsze włosy, a figury można by jej pozazdrościć. Jedyną jej skazą, jaką dostrzegam, są strasznie chude nogi, które wyglądają niemalże anorektycznie. Poza tym Nina w każdym momencie promienieje i może chwalić się swoją niezwykłą urodą i czarującym uśmiechem!

 2) Emma Watson

Brytyjska uroda nie zawsze oznacza brzydkiego, pryszczatego dziecka, które wygląda, jakby z czymś się zderzyło – Emma jest tego najlepszym przykładem! Ta dziewczyna jest tak śliczna, że spodobać się może różnym typom ludzi. Większość znacznie narzekała na jej ścięcie włosów, ale spójrzmy prawdzie w oczy – ładnemu we wszystkim ładnie. Mimo tak drastycznej zmiany Emma nadal miała swoją śliczną, pełną uroku buźkę, która pasuje do każdego rodzaju ścięcia. A włosy, taka prawda, odrastają po czasie, więc tragedii nie ma…

1) Jessica Alba

Jessica Alba jest typem kobiety, której ładnie we wszystkim – jasne włosy, ciemne włosy, skromne ubrania z serii „do kościoła”, drapieżne kreacje na czerwony dywan itd. Jest ona typem dosłownie każdego faceta i jestem całkowicie pewna, że nie ma nikogo, kto przeszedłby obok niej obojętnie!

When We Were Young.

Hmm, chyba mam fazę na The Killers. Proszę, nie mylcie z The Kills, ich też zamierzam przesłuchać, ale to później. W każdym razie kiedy już uporam się z pozostałymi stoma pozycjami.
Oglądałam sobie wczoraj Linkin Park: Road To Revolution, czyli koncert z 2008 r. w Milton Kennedys. Ogólnie moje główne spostrzeżenie jest takie: koncerty wydawane na DVD są czystym nieporozumieniem. Chcę sobie obejrzeć, jak ulubiony zespół czy wykonawca śpiewa na żywo do tysięcy fanów, chcę ocenić, jak mu to wychodzi i jakie jest jego zachowanie sceniczne. Te koncerty na płytach są natomiast o tyle beznadziejne, że nie zobaczysz, jak naprawdę to wyglądało, bo przed wydaniem wytwórnia 'poprawia' jakość muzyki - musi odpowiednio zadbać o to, by od śpiewu fanom nie opuchły uszy. Co więc robi? Zmusza artystów do dogrania wokalu, po czym wykwalifikowani ludzie trochę to obrabiają, ale nie żeby było za idealnie, bo to będzie przecież podejrzane. Śmieszne jest jednak to, że zupełnie pomijają momenty, w których artysta rozkłada ręce, mikrofon ma kilkanaście centymetrów od ust, usta zamknięte, a wokal jakimś cudownym sposobem nadal leci. Magia!

No i spójrzmy w ten oto sposób na Linkin Park. Obejrzałam ten koncert właśnie z obawą przed takimi małymi oszustwami, uprzedzona wcześniej koncertem Adele - Live At The Royal Albert Hall. Druga sprawa - wszystko jest tak wyreżyserowane i zrobione na tip top, by ładnie wyglądało na DVD. Co z tym, że kapela wychodziła dwa razy na bisy? Myślicie, że byłoby tak, gdyby nie to, że koncert ma być wydany na płycie? Nie to, że krytykuję Linkin Park, bo totalnie ich kocham, ale sama wiem, jak to jest z takimi występami. Na OWF nie wyszli na choćby jedne bisy...
Druga sprawa dotycząca bezpośrednio LP - czy doczekam się kiedyś na koncert, na którym Numb zostanie serio zaśpiewane na żywo? ŻYWO ŻYWO?! Zdaję sobie sprawę, że jest to trudna piosenka i ciężko ją wykonać na żywo, ale miałabym lepsze zdanie o zespole, gdyby Chester zafałszował, niż jak śpiewa totalnie idealnie, chociaż jeszcze piosenkę wcześniej jego głos męczył się i wył przeraźliwie.
Dobra, moje ogólne odczucie jest takie, że nie powinno się oglądać takich koncertów, jeśli chce się zobaczyć prawdziwość artysty. Jeśli chodzi tylko o dobre show i fajne dodatki - spoko, możecie sięgać po takie coś. Ja już się zniechęciłam. Dzisiaj obejrzę sobie może koncert z Londynu z 2011 r., liczę, że będzie lepiej. ;)

 W każdym razie ta sprawa uświadomiła mi, co przyjęłam z wielkim smutkiem, że nie ma już chyba artysty, który nie posługuje się czasami playbackiem. No, oprócz Guns N' Roses, za co bardzo ich podziwiam, nawet w obecnych czasach. Cóż, Axl może i jest dupkiem, ale nigdy jakoś nie sięga po oszustwo na koncercie. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych mieli świetne koncerty i uwielbiam je oglądać z przyjaciółkami, bo, cóż, mam pewność, że wszystko będzie na stówę leciało na żywo.
I, no nie wiem, zdaję sobie sprawę, że wokaliści są często zmęczeni wszystkimi tymi koncertami, dlatego posługują się drobną pomocą, ale... czy nie powinni starać się obyć bez tego? Czy to ja tak przesadzam, czy rzeczywiście przemysł muzyczny zszedł na niższy poziom? Wypowiedzcie się w tej sprawie, jeśli w ogóle dotrwaliście do samego końca tej notki - jestem ciekawa Waszego zdania. ;]

Somebody Told Me.

Siema, ludzie, trzeba wstawać! Dzisiaj nie napiszę zbytnio nic składnego, zwłaszcza że dopiero wstałam, poza tym... nie wiem.
Somebody Told Me, czyli piosenka The Killers, ach. Mam mały dramat. Kiedy zaopatrzyłam się w płyty zespołu z zamiarem przesłuchania ich, zaczęłam zastanawiać się, skąd ja kojarzę tę nazwę, bo gdzieś niedawno ją widziałam. Dobra, nevermind, powiedziałam sobie, i odsłuchałam wszystkie krążki. Zajebista muzyka, myślę sobie po chwili. Kilka dni później kupuję gazetę Teraz Rock i widzę ogłoszenie Coke Live Music Festival, a tam co? The Killers, niespodzianka. No to kombinuję, jak się dostać na Coke Live, bilety za 125 zł i chyba nawet jeszcze coś zostało.Ale przychodzi tata i psuje wszystkie moje plany: 'Huehue, jedziemy wtedy do Pacanowa, który jest odległy tylko 100 km od Krakowa, więc jeszcze bliżej niż z Łodzi do Warszawy' i nikczemny uśmiech na twarzy. Widzi mojego wnerwa i mówi radosnym tonem: 'Nie martw się, zobaczysz, skąd pochodził Koziołek Matołek'. Jeeej, więc najbliższy weekend spędzę w Pacanowie, zabawa na sto dwa. ; )
Właśnie dlatego nie zaczynam przesłuchiwać The Muse, bo wiem, że coś mi strzeli do łba i mi się spodoba, a bilety na koncert w Atlas Arenie drogie jak cholera. -.-''
Mam fazę na Candice Accolę. Śliczna. <3
Dobra, później napiszę coś lepszego. Po prostu mi się nudziło i potrzebowałam z kimś pogadać, więc porozmawiałam... sama ze sobą? Takie trochę Forever Alone.